Józef Pankiewicz

Ur. 1866 w Lublinie, zm. 1940 w La Ciotat, malarz polski. Studiował w Warszawie w Klasie Rysunkowej u W. Gersona i A. Kamińskiego (1884-85) oraz w Akademii w Petersburgu. W latach 1897-1906 odbył podróże po Holandii, Belgii, Włoszech, Anglii i Francji. W 1906 został mianowany profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1914-19 przebywał w Hiszpanii a następnie we Francji. W 1925 wyjechał do Francji, gdzie pozostał aż do śmierci. Początkowo tworzył w duchu realizmu; od pierwszego pobytu w Paryżu zafascynowany impresjonizmem malował liczne impresjonistyczne pejzaże. W dalszej fazie swej twórczości uległ wpływom symbolizmu, aby wkrótce powrócić do eksperymentów kolorystycznych, szukając jednocześnie inspiracji w dziełach Cezanne’a, Bonnarda oraz dawnych malarzy włoskich i hiszpańskich i w sztuce japońskiej. Malował martwe natury, pejzaże i sceny figuralne, odznaczające się intensywną gamą barwną. Uprawiał też akwafortę i suchoryt. Jego zasługą było przeniesienie zdobyczy impresjonizmu na grunt polski.